Rejon Batawii, w którym położona jest Dżakarta, w przeszłości podlegał wpływom wielkich kultur azjatyckich: indyjskiej, chińskiej i muzułmańskiej. W pierwszych wiekach n.e. osiedlali się tu przybysze z Indii, wzbogacając kulturę miejscowych plemion. Począwszy od XV w. widoczne były wpływy arabskie. Miasto zostało założone na nizinie nadbrzeżnej, nad Morzem Jawajskim, na początku XVI w. jako Sunda Kalepa. W 1527 r. znalazło się pod kontrolą sułtanatu Bantam i wówczas zmieniono nazwę na Dżakarta, która pierwotnie wśród tubylców funkcjonowała jako Jacarta. W XVI w. w tym rejonie rozpoczęła się europejska ekspansja kolonialna, w wyniku której miasto na trzy stulecia stało się posiadłością kolonialną, głównie Holandii. W 1619 r. Holendrzy założyli tu twierdzę, którą nazwali Batawia (Batawus - Holender). Była to główna siedziba holenderskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej. W 1699 r. Dżakarta została znacznie zniszczona przez silne trzęsienie ziemi. W okresie napoleońskim Batawię zajęli Francuzi, następnie Brytyjczycy, w 1814 r. powróciła w ręce Holendrów. Do 1945 r. była stolicą Holenderskich Indii Wschodnich. Podczas II wojny światowej miasto znajdowało się pod okupacją wojsk japońskich, a w 1949 r. zostało stolicą niepodległej Indonezji.