Duże rozwarstwienie społeczne znajduje odzwierciedlenie w języku. Można wyróżnić dziewięć bardzo rozbudowanych stylów mowy i wiele sposobów wysławiania się, stosowanych w zależności od statusu społecznego rozmówcy. Zjawisko to nie występuje na taką skalę w żadnym innym języku. Mieszkańcy Dżakarty to w przeważającej części Jawajczycy, którzy stanowią najliczniejszą grupę etniczną w Indonezji. Mówią oni austronezyjskim językiem jawajskim, mającym kilkanaście dialektów, ale posługują się także oficjalnym, indonezyjskim (bahasa indonesia). Są to przeważnie muzułmanie, ale żyją tu również chrześcijanie, hinduiści, buddyści oraz konfucjaniści (głównie Chińczycy). Niezależnie od deklaracji na temat wyznania, wielu z nich pozostaje przy dawnych wierzeniach, kultach i tradycjach. Mieszkanki tego regionu nie są zobowiązane do przestrzegania surowych przepisów, jakim podlegają muzułmanki w innych krajach zdominowanych przez islam. Korzystają z tych samych praw co mężczyźni, nie zasłaniają twarzy, studiują na wyższych uczelniach. Poligamia jest dopuszczalna, ale należy do rzadkości, gdyż jest sprzeczna z miejscową tradycją. Kobieta ma prawo do tzw. rozwodu warunkowego, jeśli jest źle traktowana przez męża, pozbawiona przez niego środków na utrzymanie bądź opuści on dom na dłużej niż pół roku.